E recordaba aquela tarde de raios, que doraban a pel ata diluila. Só se escoitaban os bicos da mar e os pes sobre a area, unha pisada tras outra. Lonxe de todo o demais. Unha a unha tamén, gran a gran, cunchas esmoreadas de tacto de meixela. E cheiraba a café. Café con area sabor azucre.
Miúdiños eles. Esmagallados e estrullados coa forza do mar e coa forza das mans. Doce recordo de mar en gran.
No hay comentarios:
Publicar un comentario