Amarelo. Lila. Laranxa. Azul. Rosa. Verde. Vermello. Mistura que transmite ledicia. Celulosa transformada en festa, en sorrisos sen razóns, soamente suxeitados pola beleza da forma, sen importar o contido, a razón ou o porqué.
Confeti coma péalos que voan sen sino, espertando admiración polo bonito da súa mensaxe baleira.
Coma nós saen del cando chove. Mentres, acurruchandiños agardan o momento. Protexidos e tranquilos. Con cemento e forza buscamos esa mesma seguridade, construimos pouco a pouco ese refuxio que nos coide do exterior. Ese recuncho que sexa soamente noso, nun caso de cuncha, noutro de ladrillo.
¿Quen non pecha os ollos? Sabes que é un home pequeno, pero é bonito pintar xigantes. Sssss... Escoita! É un murmurio... non si? Non! Non abras os ollos! Semella un murmurio pero é un torrente, si! Non é o regatiño sobre o branco da bañeira! Son os cabelos da cascada! Torrente, ruido, forza e paixón. Ssss... coidado coa escuma... non abras os ollos.
Gotiña a gotiña, recorrendo tubos coma ríos, fuxindo sen remedio, afundíndose no sumidoiro do río.
E recordaba aquela tarde de raios, que doraban a pel ata diluila. Só se escoitaban os bicos da mar e os pes sobre a area, unha pisada tras outra. Lonxe de todo o demais. Unha a unha tamén, gran a gran, cunchas esmoreadas de tacto de meixela. E cheiraba a café. Café con area sabor azucre.
Miúdiños eles. Esmagallados e estrullados coa forza do mar e coa forza das mans. Doce recordo de mar en gran.
Bla bla bla bla, blabla, bla bla! Unha historia que acontece polos sentimentos e as emocións intrínsecos a nós. Nacemos con eles, aínda que moitas veces non sexamos quén de describilos coas verbas axeitadas. Bla, bla, bla, bla. E chegou... e foise...
Da situación vaise a escritura e da escritura ó libro. Unha cadea de representacións cada vez máis abstractas e artificiais.
